Verhalen go-topschrijfster

Back To Zero...





Proloog...



TOM



Ik lag op mijn zachte tweepersoons hotelbed naar het plafond te staren. Ik was moe. Het gegil van de fans galmde nog na in mijn oren en mijn vingertoppen tintelden en deden pijn van het intensieve gitaarspelen.

Mijn oogleden voelden zwaar aan, ik had behoefte aan rust, maar om de één of andere reden kon ik de slaap maar niet vatten.

Zuchtend stond ik op en liep naar de glanzende minibar in de hoek van mijn kamer om er een blikje Cola uit te halen.

Als Bill hier was zou hij vast gaan zeuren over het feit dat je geen Cola, maar water of thee moet drinken als je moe bent. Maar Bill was er niet, althans, niet in die kamer.

Met mijn duimnagel klikte ik snel het lipje van het blikje los en stopte het in mijn broekzak, Andreas spaarde die dingen, en het was een gewoonte van me geworden om ze voor hem te bewaren – niet dat ik hem zo vaak zag, maar toch, het ging om het gebaar.

Met de Cola in mijn hand liet ik me op mijn bed ploffen, en stiekem baalde ik ervan dat de afterparty was gecancled zodat ik niet meer had kunnen flirten – wat nou ‘vriendin’? Flirten was iets natuurlijks voor mij, het stond pas nog in de krant: Duitse hiphop heeft een testosteronverhogende werking, kon ik er wat aan doen dat dat mijn favoriete muziekstijl is?

Net toen ik een mislukte poging waagde om de afstandsbediening van de TV binnen mijn bereik te krijgen hoorde ik iemand mijn naam roepen.



-TWEE WEKEN LATER-



MIZZI



Zachtjes liet ik mijn voorhoofd tegen de ijskoude autoruit rusten, mijn warme adem veroorzaakte kleine condenswolkjes in de kille auto, en het raam was beslagen.

Voorzichtig tilde ik mijn arm op en tekende met trillende handen een klein hartje op het raam, een traan rolde over mijn wang en gauw draaide in mijn hoofd weg.

Niet aan Tom denken, Mizzi...

Ik ging even verzitten, ik voelde de ogen van mijn moeder op mijn tranen branden, maar keek niet terug.

Hoe kónden ze, mij zo wegslepen bij Tom? Míjn Tom...

Für immer...



Toen ik wakker werd keek ik zuchtend naar het plafond, de koude lege plek naast me leek te branden, zo veel pijn deed het dat ik niet naast hém lag.

Ik had het gevoel alsof mijn huid verschroeide.

De kille leegte was zo verschrikkelijk, dat ik opstond en huilend naar de telefoon liep.

Ik móést zijn stem horen, al was het maar zijn voicemail...

Tuut - ... - Tuut - ... - Tuut - ... - ‘’Hallo, dit is de voicemail van Tom, spreek een boodschap in na de piep en ik bel je zo snel mogelijk terug...’’ - Piep - ...

Eigenlijk wou ik iets zeggen, maar het horen van zijn stem had al mijn verstand op nul gezet, had het laatste restje beton van de muur van zekerheid weg geschraapt. Ik was niets meer, alleen nog een leeg omhulsel van dat wat ooit een vrolijk meisje was...

- Piep - ‘’De maximum berichtgrootte is bereikt. De verbinding wordt nu automatisch verbroken.’’

Klonk opeens een vrouwenstem uit mijn mobieltje, waarna ik spontaan in tranen uitbarste...



BILL



‘’Echt waar! En hij komt al dagen zijn kamer niet meer uit!’’ Riep ik hysterisch in de telefoon, ‘’Bitte, Andy, wat moet ik doen?!’’

Even was het stil aan de andere kant van de lijn, toen begon Andreas te praten, ‘’Luister, Bill, hij heeft liefdesverdriet, de eerste grote liefde uit zijn leven gaat pakweg vijfhonderd kilometer verderop wonen. Je begrijpt me wel als ik zeg dat dat hem verscheurd. Tom heeft gewoon even rust nodig, maar hij moet ook niet verdrinken in zijn verdriet! Praat met hem zoals je altijd doet als hij verdrietig is. Luister gewoon naar hem, dat zal hem al helpen. Ga gewoon bij hem zitten en luister naar zijn verdriet. Daarna kun je hem ook stukje bij beetje vertellen dat dit óók geen oplossing is. Hiermee krijgt hij Mizzi niet terug. Misschien kun je samen afspreken om voor de tour nog even naar Nederland te gaan en haar te bezoeken, want ik ken Mizz, en ik weet dat zij hier ook kapot aan gaat!’’ Geduldig luisterde ik naar Andreas’ verhaal, en toen hij uitgesproken was bedankte ik mijn beste vriend voor zijn hulp en zei gedag.

Op naar Tom.



MIZZI



‘’Kijk eens, Mizzemuis! Daar is je nieuwe school al!’’ Riep Anna, mijn moeder, terwijl ze naar een groot, grijs, somber uitziend gebouw wees.

‘’Nou... Great...’’ Mompelde ik, met een stem waar het sarcasme van afdroop, terwijl ik onderuitzakte in mijn stoel, ‘’Kan niet beter... Geen Tom. Geen Bill. Geen Guus en Geo. Geen Andreas. Geweldig mam!’’

‘’Kom, kom, Mizz. Ik weet zeker dat het wel meevalt als je eenmaal kennis maakt!’’ Riep mijn moeder enthousiast, ‘’Even kijken...’’ Ze pakte haar kleine, rode agenda uit haar overvolle tas en liet haar vinger over de datum van vandaag glijden, ‘’Aha, hebbes. Je moet bij de rector zijn, zijn naam is meneer Bollema.’’



Het Fredriksen College was een grote, moderne school, waarvan de gebouwen vierkant om een geasfalteerd speelveld stonden. De grote deuren stonden open toen ik aankwam en op zoek ging naar de kamer van de rector. Er ging een half uur voorbij – geen meneer Bollema. Ik vroeg me af of mijn moeder de rector wel goed begrepen had toen hij volgens haar zei dat ik een uur voor de lessen al op school moest zijn. Maar toen besefte ik dat mijn vader had gebeld, en die is altijd zo precies dat hij zoiets onmogelijk kon hebben gemist.

Misschien dacht meneer Bollema dat hij me zou treffen bij de hoofdingang, of de lerarenkamer, eigenlijk had ik geen zin om moeite te doen voor deze rotschool, maar ik besloot om toch even voor de zekerheid te gaan kijken.

De lerarenkamer was een grote, saaie, vierkante ruimte, die zeker groot genoeg was voor wel een stuk of dertig leraren, maar ik zag er maar drie toen ik aanklopte en na een geschreeuwd ‘kom maar binnen’ de deur opende. Twee van hen zijn mannen van middelbare leeftijd, die kaarsrecht in brede stoelen enorme kranten lazen. De derde was een gezette oudere dame die roosters op een prikbord aan het prikken was.

‘’Kan ik je helpen?’’ Snauwde de vrouw zonder om te kijken.

‘’Ik ben Mizzi Freuler. Ik ben op zoek naar meneer Bollema.’’ Probeerde ik met mijn beste Nederlands, mijn ouders hadden me al weken lang gekweld door ’s avonds thuis alleen maar Nederlands te praten, dus beheerste ik gelukkig de basis van de taal – zij het met een afschuwelijk accent.

‘’Meneer Bollema hè? En waarom zit je dan niet te wachten bij zijn kamer? Hm?’’

Verontwaardigd staarde ik de vrouw aan, ik kon niet geloven dat ze zo bot deed, terwijl ik wanhopig het laatste restje beleefdheid uit mijn tenen probeerde te schrapen.

‘’Omdat hij daar niet is, mevrouw.’’ Antwoordde ik, en ik perste zoveel mogelijk sarcasme in het woordje ‘mevrouw’

‘’Nou, dan lijkt het me dat hij zo wel komt hè? Dus wat doe je hier dan nog?’’ Snoof ze.

Ik draaide me op mijn hakken om en liep met mijn neus in de lucht weer terug naar de kamer van de rector. Wat een afschuwelijk mens...



Na tien minuten wachten was hij er nog steeds niet, dus ging ik hem toch nog maar even zoeken.

Deze keer liep ik naar de schoolingang waar al een groepje tieners van mijn leeftijd zat.

Ik liep op een groepje van vijf meisjes en twee jongens af. Ze stonden met hun rug naar me toe en praatten in snel Nederlands over iets dat geloof ik een televisieprogramma was.

Ik schraapte mijn keel om hun aandacht te trekken, glimlachte en stak mijn hand uit naar het dichtstbijzijnde meisje toen ze zich omdraaide.

‘’Hallo, ik ben Mizzi,’’ Zei ik glimlachend, ‘’Ik ben net nieuw en ik zoek meneer Bollema. Hebben jullie hem misschien gezien?’’

Het meisje staarde naar mijn hand – ze nam kennelijk niet de moeite de hare op te tillen om de mijne te schudden – en vervolgens naar mijn gezicht.

‘’Wat?’’ Mompelde ze.

‘’Ik heet Mizzi,’’ Zei ik weer, ‘’Ik zoek-‘’

‘’Ik heb je de eerste keer ook wel gehoord,’’ Onderbrak ze me, terwijl ze aan haar neus krabde en me wantrouwig bekeek .

‘’Bloembol is er nog niet.’’ Zei een anders meisje, en ze giechelde alsof ze iets leuks had gezegd.

‘’Bloembol is er nooit voor tien over half negen,’’ Zei één van de jongens geeuwend.

‘’En ’s maandags zelfs nóg later! Zei het meisje.

‘’Dát weet iederéén,’’ Voegde het meisje dat als eerste had gesproken eraan toe.

‘’Oh,’’ Mompelde ik. ‘’Nou, zoals ik al zei, ik ben hier nieuw, dus je kunt niet verwachten dat ik alles al weet hè?’’ Voegde ik er aan toe.

‘’Ach, krijg de tering! Mof!’’ Zei het meisje als antwoord, wat ik niet bepaald verwachtte.

‘’Entschuldigung?’’ Ik knipperde met mijn ogen.

‘’Je hebt het wel gehoord.’’ De jongen kwam tegenover me staan. Hij was ongeveer een kop groter dan ik en ik wenste dat Tom bij me was. Hij had elk mens dat me zo aankeek uit zijn kleren kunnen meppen, waar ik was helemaal alleen...

Snel deed ik een stap achteruit, ik snapte niet waarom hij dit deed.

‘’Kom op Freeky,’’ Zei het meisje lachend. ‘’Pak ‘r!’’

‘’Nee,’’ Zei de jongen die Freek heette gemeen, ‘’Zo’n domme dikke braadworst is ’t niet waard...’’

Mijn ogen werden groot, ik was alles behalve dik!

De jongen draaide zich weer om en praatte weer verder over het televisieprogramma alsof er niets gebeurd was.

Trillend en in de war liep ik weer naar binnen, ik wist dat Tom en Bill waren gepest op school, maar dit sloeg alles! Hij moest eens weten wie is was...

De officiële vriendin van Tom Kaulitz, wereldberoemd gitarist van een vreselijk succesvolle band die in een moordend tempo over de hele wereld doorbrak. Maar dat was niet het enige wat ik was, ik was namelijk ook nog een meisje met gevoel...



Even later arriveerde meneer Bollema, puffend en met een rood gezicht – ik hoorde later dat hij met de fiets naar school kwam. Hij haastte zich langs me heen zonder iets te zeggen, opende de deur van zijn kamer en strompelde naar het raam waar hij zwijgend naar het schoolplein bleef kijken. Even bleef hij zo staan en toen draaide hij zich met een ruk naar mij om. ‘’Jij,’’ Zei hij, terwijl hij me naar binnen wenkte. ‘’Waarom ben je hier?’’

‘’Ik ben-‘’

‘’Je hebt toch geen raam ingegooid hè?’’ Onderbrak hij me, ‘’Want als dat zo is staat je een flinke afstraffing te wachten.’’

‘’Ik heb geen raam ingegooid, meneer,’’ Zei ik boos. ‘’Ik heb geen tijd gehad om wat dan ook in te gooien. Ik heb hier sinds kwart voor acht buiten Uw werkkamer staan wachten. U bent te laat!’’

‘’Oh?’’ Hij ging zitten, duidelijk verrast door mijn directheid. ‘’Het spijt me, ik had een lekke band. Dat komt door dat kleine ettertje dat twee verdiepingen onder me woont. Hij-‘’ Hij schraapte zijn keel toen hij zich herinnerde wie hij was en fronste zijn voorhoofd. ‘’Laat maar zitten – wie ben je en waarom stond je te wachten?’’





Toen ik een kwartier later bij het lokaal stond te wachten op mijn eerste les zag ik een groepje meisjes staan, ik schraapte mijn keel en draaide me naar ze om. ‘’Hallo?’’ Probeerde ik zachtjes, terwijl ik een poging deed mijn accent te verbergen.

Drie arrogant kijkende meisjes draaiden zich naar me om, ik zag dat één van hen een Tokio Hotel T-shirt aanhad, en mijn adem stokte in mijn keel bij het zien van hun gezichten...

‘’Heb ik iets van je aan ofzo?’’ Snoof ze arrogant.

‘’Mooi... T-shirt...’’ Mompelde ik, mijn verdriet verdringend.

‘’Heb je iets tegen Tokio Hotel soms?’’ Ze deed een stap in mijn richting en ik deed haastig een pas achteruit.

‘’Nee, integendeel.’’ Het meisje keek even verbaast en stak toen haar hand uit, ‘’Mijn naam is Clarissa Breukels, hoe heet jij?’’

‘’Mizzi. Ik woon hier net.’’ Zei ik, en ik schudde haar hand, ‘’Mijn ouders wouden een huis dicht bij de zee, voor mijn vaders gezondheid, en daarom zijn we hierheen verhuist.’’

Ze keek me met een blik vol medelijden aan, ‘’Wat rot voor je.’’ Mompelde ze.

‘’Rot?’’ Ik fronste mijn wenkbrauwen en dat koortsachtig na over de betekenis van dat woord’’

‘’You know, not so fine.’’ Ging ze verder in het Engels.

Ik haalde even gerust adem, Engels was mijn tweede moedertaal, ‘’Yes, I’ve lost everything I had, my school, my friens, even my boyfriend...’’

‘’Oh, tha’ts mean. What’s his name?’’

Ik slik even, ‘’Eeehm, his name is... Tom.’’

Haar ogen versmalden even, ‘’Wait a minit... Mizzi huh?’’

‘’Yes?’’ Zei ik zenuwachtig.

‘’You’re that girl from Tokio Hotel TV on Youtube!’’

In gedachten vervloekte ik die website, zonder was ik waarschijnlijk nooit herkend. ‘’No, that’s not me, everyone think’s it’s me, but it’s not, my boyfriends name is Tom Eisenhardt.’’ Probeerde ik nog snel de boel te herstellen.

‘’No, i’m shure abouth it, it’s you!’’

Ik wou dat ik door de grond kon zakken.



BILL



Het leven is oneerlijk, dat weet ik al lang. Maar dat het leven zó oneerlijk kon zijn wist ik niet voor ik op Tom’s kamerdeur klopte.

Hij lag als een ziek nat katje onder zijn dekbed opgerold in het donkerste hoekje van de kamer.

‘’Ga weg...’’ Hoorde ik hem schor sissen.

‘’Oh, Tom...’’ Fluisterde ik, terwijl ik op het afliep en mijn armen troostend om mijn tweelingbroertje heensloeg

Ik wiegde zachtjes heen en weer met Tom in mijn armen. Hij bleef zachtjes doorsnikken en ik had het idee dat we al uren zo zaten, Tom naast me op de grond, z'n knieën hoog opgetrokken met z'n hoofd op mijn schouder. En ik, naast hem, met mijn armen om hem heen, terwijl ik troostende woordjes in zijn oor fluisterde. Het was eigenlijk net als vroeger. Ik weet het nog heel goed, toen Ruby dood was. Toen heeft hij ook uren zo gezeten, op de bank, met mij in zijn armen terwijl ik snikte dat ons lieve kleine hamstertje nog jaren had moeten blijven leven.



-DRIE WEKEN LATER-



MIZZI



Inmiddels was het al drie weken later, ik was redelijk populair geworden en iedereen mocht me wel. Ondanks mijn ontkenningen stond ik nog steeds bekend als ‘de vriendin van...’ en de geruchten dat Tom Kaulitz al dagen depressief was hielpen niet echt om de roddels te stoppen...

Het ergste was misschien nog wel dat ik niet eens kon checken of het waar was – wat ik wel vermoedde – omdat mijn ouders als het contact met Tom tegenwerkten omdat ze me wilden ‘helpen het te verwerken en vergeten’ (mijn relatie te laten doodbloeden – zouden ze diep van binnen wel bedoelen).

Vanavond was het lente-schoolfeest en ik had me er heel erg op verheugd. Ik had mijn (en Tom’s) favoriete felgroene sneekers aan met daarboven een kort zwart-wit rokje dat wild uiteenwaaide als ik om mijn as wervelde, met dáár weer een sexy, laag uitgesneden groen shirtje boven.

Mijn heuplange haar liet ik loshangen (Zoals Tom me het liefst zag).





Eerst was ik samen met Mira – mijn kersverse vriendin – aan het kletsen, tot ik opeens een bekende beat hoorde...

’She had an, Apple Bottom jeans, boots with te fur...’

Ik liep met een soort gangsterloopje dat ik van Tom had geleerd naar het midden van de dansvloer en begon daar te breakdancen.

Ik sloot mijn ogen en stelde me Tom voor, hoe hij mij het gangsterloopje had geleerd, hoe hij mij goedkeurend aankeek toen ik het nadeed, hoe we samen soms uren konden dansen en rappen.

Zelfs onze eigen rap herinnerde ik me nog glashelder...



‘Hij doet zijn loopje

(echo) Ze doet zijn loopje

Hij danst en danst

(echo) Ze danst en danst



Ze rapt erop los

(echo) Hij rapt erop los

Ze schudt haar kont

(echo) Hij geilt erop’



Ik grijns, die laatste zin had ik bedacht, Tom wou eerst ‘Hij danst met haar’ maar dit was... Realistischer...



Ik deed ons hele dansje, ik hoorde hoe het in één klap stil werd om me heen, ik grijnsde, want ik voelde de ogen bijna letterlijk op mijn wild bewegende lichaam branden.



‘Come on!’



Ik wist dat het liedje nu elk moment afgelopen kon zijn, ik danste door, op naar het einde, waarin Tom en ik samen tegenover elkaar stonden met onze handpalmen tegen elkaar aan.

Alleen was Tom er nu niet.

Ik was bijna op het cruciale punt gekomen dat de grote leegte van het Tom-loze leven me weer zou schroeien, en ik balde mijn handen tot vuisten. Ik wou me niet branden aan mijn innerlijke pijn. Niet nog eens.



Ja, nu was het moment gekomen, voor het eerst in de afgelopen vier minuten aarzelde ik in mijn bewegingen. Mijn handen trilden en ik durfde ze eenvoudigweg niet op te tillen.

Maar ik deed het toch...



Twee zachte handpalmen botsten in de lucht lichtjes tegen de mijne aan. Ik kon het niet geloven, en mijn ogen schoten open.

Ik keek recht in twee heerlijk verliefde chocoladebruine ogen.

Tom’s ogen...?

Hoewel mijn verstand twijfelde vertelde mijn gevoel me maar één ding: ‘Hij is het! Het is Tom!’

Ik boos me voorover en al gauw voelde ik het bekende metaal van zijn lippiercing tegen mijn lippen drukken. Ik zakte bijna door mijn knieën van verlangen. Ik had hem zo erg gemist...



Na een zoen die wel miljarden jaren leek te duren – maar in werkelijkheid amper vijf minuten duurde weekten onze lippen weer los van elkaar. Ik keek hem sprakeloos aan, ‘’Ik droom, toch?’’ Fluisterde ik ontdaan.

‘’Ik hoop van niet, want dat zou betekenen dat ik zonet de beste zoen van mijn leven heb misgelopen...’’ Fluisterde Tom glimlachend terug.

‘’Ik kon een kleine giechel niet onderdrukken, ‘’Nu weet ik zeker dat het echt is, alleen jij zou zo’n opmerking kunnen maken...’’



Toem deed een stap achteruit, sloeg zijn arm om mijn middel heen en drukte me stevig tegen zich aan, toen draaide hij zich om en liep met mij naast zich de gymzaal waar het feest werd gegeven uit.

Onderweg zag ik nog net Mira fluisteren; ‘’Ik wist het wel, zij was dat meisje van Youtube!’’

En het kon me helemaal niks schelen dat iedereen het nu wist, want ik was weer bij Tom...





Epiloog...



Ik was gelukkiger dan ooit en niets zou mijn geluk nog kunnen verpesten, zeker niet toen ik die avond samen met Tom op het dak van zijn hotel zat. En hij een bekend Nederlands liedje voor me speelde; ‘’In een hotel in een stad, waar niemand ons kent, waar niemand ons stoort, waar niemand onze luide kreunen hooooooohohooort!!!’’

Tom jamde wat op zijn gitaar en keek me met een ontzettend foute grijns aan.

‘’No fuckin’ way, Kaulitz,’’ Grinnikte ik, ‘’No FUCKIN’ way...’’ En ik knipoogde.













Einde...

^^Dat is het verhaal van Muppy, dat was ik er vergeten bij te zetten en aangezien dit een vrij simpel forum is kan ik het niet aanpassen.

verhaal van 90evangeline09:

Name: Audrey Smith
Nickname: Aud
Adress: 2 Bond Close, Rankin Park NSW 2287 Australia

Ze bleef koppig haar ‘oude’ adres opschrijven. Nee, zo mocht ze niet denken, ze zou hier blijven! Al moest ze zich op de ‘grote dag’ in het toilet opsluiten. Ze moest en zou hier blijven…
Hier woonden al haar vrienden…
Toch zette ze haar ‘andere’ adres er maar achter, gewoon, voor de zekerheid…

Tuindorpweg 19 9753 XK Haren Groningen The Netherlands
Tel.nr.: 00612 775919

Zou haar telefoon nummer onveranderd blijven? Of kregen ze die ook nieuw, net als het huis?
Nu dacht ze alweer zo! Het ging niet door! Wat haar vader en moeder ook zouden zeggen!

Mobile nr.: 06 18 85 05 58

Dat zou vast hetzelfde blijven, een mobiel nummer hoort bij de telefoon, en haar mobiel nam ze zeker weten mee…

E-mail: Aud-lovegirlyforever@newcastle.edu.au

Haar vader had gezegd dat ze een @hotmail.com e-mail adres aan moest maken zodra ze aangekomen waren, dus ook dit zou niet lang ‘’betrouwbaar’’ meer zijn. Als ze ging…

DOB: 15 march (so don't you dare forgetting it)

Nee dat zou hij niet nog eens doen, ze glimlachte bij de gedachte aan de dag dat hij het wel had gedaan. Kennedy had hem toen flink de wind van voren gegeven, je kon het zo’n beetje door de hele school horen – en dat wou wat zeggen…

Zodiac Sign: The Ram
We know each other by: Kennedy, I know that day like yesterday

Bij de gedachte aan deze gebeurtenis kon ze niets anders dan in schaterlachen uitbarsten…
Kennedy, haar allerbeste vriendin was gewoon op hem toe gestapt, gewoon, toen hij met zijn vrienden stond te praten. Ze was op hem afgelopen, had wat gezegd en had hem toen gewoon weggetrokken bij zijn vrienden, recht op haar af. Ze was langs haar gelopen, en had ook haar hand beetgepakt. Toen waren ze beiden door Kennedy meegesleurd.
Hij had zijn wenkbrauwen vragend opgetrokken, maar het enige wat ze had kunnen doen was met haar hoofd schudden en verontschuldigend glimlachen.
Wie weet sloot ze hen wel op in een lokaal, of erger…
Gelukkig had God/Kennedy het goed met haar voor gehad, zij had hen naar de rand van het schoolplein gebracht, waar een paar bomen stonden.
“You’ve been waiting long enough now, so tell him” had ze in haar oor gefluisterd, waarna ze haar een durf-niet-terug-te-komen-voordat-jullie-gezoent-hebben toegeworpen had en toen weg gelopen was.

Toen hadden ze eindelijk tegenover elkaar gestaan, hij, Joshua Rudolphsen, relaxt tegen een boom aangeleund en zij, Audrey Smith, een beetje (heel erg) zenuwachtig. Na een hoop gestotter was het er uiteindelijk uitgekomen, en hij had grote ogen opgezet, toen was hij op haar afgelopen. Hij had zijn handen om haar middel geslagen, en zij de hare om zijn nek. Even later was ze in de zevende hemel teruggekomen bij Kennedy, die breed had gegrijnsd.

My hobbies: swimming, cycling, reading
Fan of: You, you, you, eehm have I said you?
The coolest film/coolest series: Pocahontas, Zeus and Roxanne, The Princes Diary’s, Life Of Brian
Favourite singer/ Favourite band: Vanessa Carlton (I wish that I could play the piano like her!)

Dat zou waarschijnlijk nooit gebeuren, ze had nog nooit één enkel instrument bespeelt, en kon dus ook geen
enkele noot lezen. Als pronkstuk van de collectie hádden ze niet eens een piano…

All-time favourite song: A Thousand Miles
I fancy: your Brother (no, just kidding, of course I like you the most)

Het was Kennedy die helemaal vastliep als Brad Rudolphsen langskwam…

Favourite food: Lasagne!
Future job: eehm… I don’t know, something like… presentatrice?
My greatest wish: to stay here with you, or take you with me

Natuurlijk kon dat beide niet, zelfs al zouden zijn ouders ermee instemmen dat hij met haar mee ging, hij had hier ook vrienden…

“Aud, wil je wat te drinken?” haar moeder stond in de deuropening.
Natuurlijk verstond Audrey wel wat haar moeder zei; zij had immers ook Nederlandse lessen gehad, maar ze vertikte het om erop te reageren, ze was het er nog steeds niet mee eens. Zo kwam het dat ze opstond van het tafeltje buiten in de zon waar ze gezeten had en zelf naar de keuken liep om er een groot glas cola voor zichzelf in te schenken.

Een maand later


Daar zat ze dan, in het grote vliegtuig met de levensgrote, blauwe letters: K, L en M op de zijkant.
Ze hadden om 3 uur al op gemoeten, omdat ze al drie uur van tevoren aanwezig moesten zijn op het vliegveld en eerst nog helemaal naar Sydney moesten rijden met de auto. Nouja, de auto van Kennedy’s vader; ze konden natuurlijk hun eigen auto niet meenemen in het vliegtuig en ze hadden hem dus ook al verkocht. Kennedy en Audrey hadden stilletjes op de achterste bank gezeten, terwijl hun moeders voor hen vrolijk zaten te kletsen en hun vaders in een ingewikkelde discussie waren verwikkeld.
Kennedy had haar ogen niet van haar beste vriendin af kunnen houden. Ze had elk klein beweginkje dat ze maakte vast willen leggen, om er maar zeker van te zijn dat ze niks zou vergeten. Audrey onderging precies hetzelfde en op het moment dat hun ogen elkaar hadden gekruist, waren ze elkaar snikkend in de armen gevallen…

De reis van twee uur, die ze hadden moeten afleggen in de auto, was veel te snel voorbij gegaan volgens de twee vriendinnen, het afscheid was een van de moeilijkste en pijnlijkste momenten die ze beiden mee zouden maken…

Naar Audrey’s gevoel hadden ze eeuwen in de rij gestaan, maar eigenlijk was het best snel gegaan; na één uur waren ze al aan de beurt geweest. Haar vader en moeder hadden hun paspoort en de tickets laten zien en ze hadden de stoelen 10 A,C, en D toegewezen gekregen, nadat Audrey haar moeder had toegefluisterd dat ze graag bij het raampje wou zitten.
Ook bij de douane waren ze snel aan de beurt geweest en ze hadden ál hun bagage op zo’n vage lopende band met een kastje moeten leggen en zelf door een nog vager poortje moeten lopen.
Bij haar vader en haar moeder was alles in orde, maar toen Audrey zelf door het poortje ging, was er iets goed fout gelopen, want het ding was loeihard gaan piepen.
Pas na een lange speurtocht, waarbij ze zelfs gefouilleerd was, waren ze erachter gekomen dat het ding op haar riemgesp af was gegaan en hadden ze door mogen lopen.

Ze waren in een soort enorme hal aangekomen.
,, Ah! Tax free shopping! ‘’ had haar vader geroepen. Pas later had haar moeder haar uitgelegd dat je op het vliegveld belastingvrij kon winkelen.
Audrey had niet gesnapt hoe ze in één uur zó veel hadden kunnen kopen, maar uiteindelijk hadden ze nog een
-grote- rugzak moeten kopen om alles in mee te kunnen nemen -inclusief een laptop voor Audrey zelf-.

Omdat ze een uur op voorhand bij de gate hadden moeten zijn, waren ze toen maar op zoek gegaan naar de gate van hun bestemming. Eenmaal daar aangekomen hadden een paar mannen al hun spullen in het ruim van het vliegtuig geladen, behalve een paar dingen -onder andere Audrey’s nieuwe laptop en IPod-. Na een niet al te lange tijd mochten ook de mensen het vliegtuig in, eerst de ‘belangrijke’ en daarna pas de ‘gewone’ mensen
“En daarna de verstekelingen” had Audrey gedacht.

In het vliegtuig was het de bedoeling geweest om je eigen stoel te vinden, maar omdat het nogal een gedrang was, bleek dat nogal moeilijk. Om het allemaal nog leuker te maken was Audrey verschrikt omhoog geveerd toen ze eindelijk haar stoel had weten te vinden en erop was gaan zitten. Er hadden namelijk nog wat ‘’leuke’’ spulletjes voor hen klaargelegen;
- een paar oordopjes -die ze dus écht niet in ging doen-
- zo’n masker-ding dat je over je ogen kon doen om het donker te krijgen als je wou gaan slapen -ook dat was ze niet van plan te gaan gebruiken-
- en ook nog oortjes -die had ze niet nodig, ze had al oortjes van haar IPod.-

nadat ze de gordel om had gedaan, had geluisterd naar de ‘’veiligheidsprocedure’’ waarin de stewardessen hen de nooduitgangen wezen en van alles en nog wat uit hadden gelegd én ze nog anderhalf uur hadden moeten wachten voordat het vliegtuig toestemming had gekregen om op te stijgen, gingen ze dan éíndelijk de startbaan op.
Audrey was al half ingedommeld toen ze opeens allemaal lawaai hoorde, wat achteraf gebleken de motoren van het vliegtuig waren geweest die startten. Ze werd in haar stoel gedrukt toen het vliegtuig snelheid maakte om op te stijgen en ze kon een gaap niet onderdrukken. Wat wil je als je om drie uur uit je bed gesleept wordt? En ze bleef gapen, ook toen de neus van het vliegtuig omhoog ging en ze begonnen op te stijgen. Telkens als ze moest gapen hoorde ze: “plop!”
Na een kwartier diagonaal omhoog te zijn gegaan, en genoten te hebben van het uitzicht over de stad en later de zee, ging het vliegtuig eindelijk horizontaal vliegen en mochten de inzittenden hun gordels afgespen. De stewardessen kwamen langs met drinken en wat snacks en daarna werden ze met rust gelaten.
Eindelijk had Audrey tijd om haar slaap in te halen. Ze deed de oortjes van haar IPod in en sloot haar ogen. Niet veel later sliep ze in…
“Hey girl! Wake up!” Audrey werd hardhandig door elkaar geschud. Verward vroeg ze wat er gaande was en de vrouw naast haar vertelde dat ze de gehele reis had geslapen en dat ze gingen landen.
“Are we already in Holland?” vroeg ze, nog steeds wat verward, waarna de vrouw hartelijk begon te lachen.
“No, we are in Bangkok.”
“Oh.” Audrey vloekte in zichzelf, dat ze dat was vergeten! Ze moesten in Bangkok overstappen! Ze zuchtte, zeven uur en tien minuten precies moesten ze wachten, voordat ze dan weer in het vliegtuig zouden zitten.
Ze moesten hun gordel weer om doen en de neus van het vliegtuig ging omlaag, alleen dit keer voelde Audrey een vreemde druk op haar oren, die er bij de stijging niet was geweest. Haar buurvrouw bood haar een zuurtje aan
“You will feel better” was het enige wat ze zei. Audrey stopte het zuurtje in haar mond en begon erop te sabbelen, weer was het zo dat ze “plop!” hoorde, al was het nu wanneer ze slikte…

Eenmaal veilig op de grond gingen Audrey en haar ouders het vliegveld van Bankok binnen. Audrey had best wel honger gekregen, omdat ze in het vliegtuig de lunch was misgelopen omdat ze had geslapen. Tot haar vreugde was er een Italiaans restaurant op het vliegveld en ze sleurde haar ouders er letterlijk en figuurlijk heen.
Na het eten waren haar ouders heel duf en ze gingen ergens zitten, Audrey daarentegen was vol energie – wat waarschijnlijk niet alleen kwam omdat ze de hele vliegreis had geslapen, maar ook wat geholpen werd door de drie blikjes Red Bull die ze haar ouders ontfutselt had…

Na vier uur een beetje rondgelopen te hebben, konden ze weer in de rij gaan staan. Paspoorten en tickets laten zien, bagage op de lopende band, door het poortje, naar de gate, bagage in het vliegtuig en tenslotte zaten ze zelf ook weer in het vliegtuig. Om vijf voor half twaalf ’s nachts welteverstaan. Audrey’s energie was weer wat gezakt en toen ze eenmaal stabiel vlogen ging ze een film kijken, een thriller om een beetje wakker te blijven. Na een tijdje kwamen de stewardessen langs. ,, Pasta or Chicken? ‘’ werd er gevraagd. Het werd Audrey duidelijk dat ze het avondeten geserveerd kregen en omdat ze op het vliegveld al Lasagne had gehad, koos Aurdey voor de Chicken.
Wat ze op haar schoot kreeg geworpen léék er niet eens op;
- een overgaar gekookte lap -wat achteraf gebleken de kip was geweest-
- hele vette aardappelpuree
- en hele slappe broccoli -die ze net zo goed ook had kunnen prakken-

De rest van de reis bracht Audrey filmkijkend en muziekluisterend door.
Het enige moment wat nog een béétje opwindend was geweest, was het moment dat er vanuit de cockpit in verschillende talen: “Lady’s and gentleman on your left side you see the Mount Everest” werd meegedeeld. Audrey had ook in dit vliegtuig weer een stoel bij een raampje weten te bemachtigen en ze was er blij om; in het noorden waren de hoogste toppen van de wereld opgedoken, de toppen van de Himalaya, en precies in het midden stond hij; de Everest. Het was een klein ogenblik, maar ze had hem gezien, de hoogste berg ter wereld.

Na nog een drietal films, ronduit een uurtje muziek en wat doelloos uit het raampje staren werd hen weer gevraagd de gordels om te gespen; ze waren in Nederland.

Een week later


“Everyone, this is our new student, Audrey Smith”
Het allerergste aan het hele verhuisgedoe; kennismaken met je nieuwe klas. Wat was Audrey die vrouw dankbaar dat ze Engels tegen haar sprak, want ze kon zich opeens geen enkel Nederlands woord meer herinneren. Binnenin was ze een en al paniek, als was dat vanbuiten niet te zien. Uiteindelijk zei ze met een koele stem waar het sarcasme vanaf droop.
“Well, pleased to meet’cha.”
Ze ging zitten en de les begon. Tijdens de les was Audrey ronduit afwezig, ze zat -om het maar zo te zeggen- met haar gedachten in Australië.

In de pauze was het nóg erger; ze had geen idee waar ze heen moest, dus volgde ze maar een paar mensen uit de groep. Opeens kwam er een meisje met halflang, zwart haar en honingkleurige ogen op haar afgestapt.
“Ehhm shall I you bring to the kantine?” sprak ze.
Audrey glimlachte, de zin klopte voor geen meter, maar ze begreep wel wat het meisje bedoelde. Ze knikte en zei toen; “Ik spreek een beetje Nederland hoor.” Het meisje keek verbaast op en glimlachte toen.
“Vet.” zei ze.
“Vet?” vroeg Audrey met opgetrokken wenkbrauwen.
“It’s something like ‘’Cool’’ or ‘’Great’’.
“Oh.”

Nadat Allyssa -want zo bleek het meisje te heten- in de kantine voor hen beiden een mars had gekocht, waren ze buiten op het schoolplein op een bankje gaan zitten.
Alletwee waren ze diep in gedachten verzonken voor zich uit te staren, tot Audrey ineens zachtjes begon te snikken.
“Hé what’s wrong?” vroeg Allyssa bezorgd.
Toen begon Audrey openlijk te huilen en Allyssa nam haar in haar armen. Audrey begon een heel verhaal te vertellen, maar omdat Allyssa nou niet bepaalt een kei was in die taal en Audrey vrij snel praatte, kon ze er niet veel uit opmaken. Wel begreep ze dat Audrey alles en iedereen miste en eigenlijk alleen maar terug wou naar Australië.
Zachtjes maakte Allyssa zich van Audrey los.
“Come with me, we’re going to the conrector.”
Omdat Audrey zich écht niet goed voelde kregen ze toestemming om naar huis te gaan.
Het leek Alyssa beter om naar haar huis te gaan, omdat het dichterbij was.
Onder het fietsen was Audrey erg stil.

Audrey plofte neer op het bed, en keek Alyssa dankbaar aan.
“It’s good to know that I have a friend that cares about me again”
Alyssa glimlachte .
“Do you mind if we talk Dutch? I’m not that good in English”
“Maar natuurlijk!” antwoordde Audrey. “Het spijt me, ik zal erop letten.”
“Laten en wat te drinken gaan halen, lust je Cola?” vroeg Alyssa met een glimlach.
“Of ik dat lust?! I don’t drink anders!” antwoordde Audrey.
Alyssa moest giechelen om de rare zin, die een mix was van Engels en Nederlands.

“Jullie hebben een vleugel?!?” Audrey stond met opengesperde ogen voor de grote, roodhouten Piano.
“Ja, kan je spelen?” Alyssa kwam binnen met twee enorme glazen Cola. Snel nam Audrey er eentje van haar over, om daarna de helft meteen achterover te slaan.
“Nope, maar ik wil het wel graag leren…” Audrey kreeg geen tijd om uit te praten. Toen ze had gezegd dat ze het graag wou leren, was Alyssa’s gezicht bijna letterlijk gaan stralen en had ze snel een extra stoel naast de pianokruk gezet.
Na een halfuur kon Audrey ‘’Happy Endings’’ Van Mika al bijna helemaal meespelen en ze was in de wolken.

“Thank you so much, voor alles!” riep Audrey achterom naar Alyssa, toen ze naar huis fietste. Ze voelde zich veel beter dan dat ze zich in de laatste dagen had gevoeld; ze had weer een vriendin, en wat voor één!
En wat ook niet mis was; ze wist eindelijk wat ze écht graag voor haar verjaardag wou hebben…

Een maand later

Alyssa liep over straat, het was zaterdagochtend vroeg en het was niet al te druk. Zuchtend keek ze de verlaten straat uit. Wáárom had Audrey dat concert ook al weer om elf uur ’s ochtends moeten houden?!
Bij de gedachte aan het concert moest ze terugdenken aan Audrey’s verjaardag, een week geleden. Ze had zo’n beetje de sterren van de hemel gestraald toen ze een vleugel voor haar verjaardag had gekregen.

De bel ging en Audrey’s moeder deed de deur voor Alyssa open.
“Kom maar snel binnen! Ze staat op het punt te beginnen!”
In de kamer zaten Audrey’s vader, nog een paar goede vrienden van de familie Smith, en een paar mensen die Alyssa niet kende. Snel ging ze zitten.


De staande klok sloeg elf uur.
Beheerst legde Audrey haar handen op de witte en zwarte toetsen.
Ze haalde eens diep adem en begon toen de intro van het haar inmiddels o zo bekende liedje…

‘’ Making my way downtown
Walking fast
Faces passed
‘’And I'm home bound ’’

Haar vingers vlogen over de toetsen.

‘’ Staring blankly ahead
Just making my way
Making a way
Through the crowd ‘’

Ze voelde druk op zich, alsof ze zich door een mensenmassa een weg probeerde te banen.

’’ And I need you ‘’
Ze moest aan Alyssa denken, zonder die meid had ze het hier niet gered.

‘’ And I miss you ‘’

Kennedy en Joshua, ze miste hen nog iedere dag, allebei even veel, maar op een andere manier, of miste ze Joshua toch meer?

’’ And now I wonder....
If I could fall
Into the sky
Do you think time
Would pass me by
'Cause you know I'd walk
A thousand miles
If I could
Just see you
Tonight ‘’

Het klopte, ze zou wel duizend mijlen lopen om Joshua vannacht te kunnen zien, zelfs nog wel verder…

’’ It's always times like these
When I think of you
And I wonder
If you ever
Think of me ‘’

Zou hij nog weten wie ze was? Of was hij haar allang vergeten?

‘’ 'Cause everything's so wrong
And I don't belong
Living in your
Precious memories ‘’

Een mooie, maar onbereikbare en pijnlijke herinnering, dat was hij voor haar geworden…

’’ 'Cause I need you ‘’

Ze deed haar ogen dicht en zag zijn gezicht voor zich, al was het niet zo scherp meer als een paar maanden geleden…

’’ And I miss you ‘’

Een traan viel op de toetsen, onzichtbaar voor de kijkende mensen.

’’ And now I wonder....
If I could fall
Into the sky
Do you think time
Would pass me by
'Cause you know I'd walk
A thousand miles
If I could
Just see you
Tonight ‘’

Ze voelde een vreemde tinteling die zich verspreidde vanaf haar vingers naar de rest van haar lichaam. En toen leek ze te vallen, alleen het rare was…
Ze viel omhoog…

‘’ And I… I…
Don't want to let you know
I… I…
Drown in your memory
I… I…
Don't want to let this go
I… I…
Don't.... ‘’

Joshua lag in zijn bed, het was twaalf uur ‘s nachts, en hij kon niet slapen.

‘’ Making my way downtown
Walking fast
Faces passed
And I'm home bound ‘’

Hij voelde zich benauwd, ook al stond het raam open, en viel er een straal maanlicht naar binnen.

‘’ Staring blankly ahead
Just making my way
Making a way
Through the crowd ‘’

Gedachten wervelden rond in zijn hoofd, de meeste gingen over Audrey, een meisje dat hij gekend had en waar hij verliefd op was geweest. Nu woonde ze aan de andere kant van de wereld…

‘’ And I still need you ‘’

Nog steeds werd het hem soms te veel, maar dan kon hij altijd rekenen op zijn oudere broer en Kennedy, de beste vriendin van Audrey en sinds vorige week ook het vriendinnetje van zijn broer.

‘’ And I still miss you ‘’

Nog steeds miste hij haar, sinds de dag dat ze vertrokken was. Hij voelde onder zijn kussen, en haalde er een boekje onderuit. ‘’My Friends.’’ stond erop. Hij sloeg het open…

‘’ And now I wonder....
If I could fall
Into the sky
Do you think time
Would pass us by
'Cause you know I'd walk
A thousand miles
If I could
Just see you... ‘’

Net toen hij de woorden: ‘’ All-time favourite song: A Thousand Miles ‘’ las, vulde zijn kamer zich opeens met muziek. Het refrein van haar lievelingsliedje! Maar het was niet Vanessa Carlton die dit zong… Deze stem klonk bekender…
Hij draaide zich om, en zag haar zitten, aan een witte vleugel, spelend en zingend.

Ze deed haar ogen open en zag hem liggen. Haar ogen werden groot toen hij opstond en als een slaapwandelaar op haar afliep.

‘’ If I could fall
Into the sky
Do you think time
Would pass me by
'Cause you know I'd walk
A thousand miles
If I could
Just see you…
If I could
Just hold you…
Tonight ‘’

Toen de laatste noten van het liedje weerklonken voelde ze zijn lippen op de hare.

‘’ I will never forget you. ‘’
_________________
I hope that you can hear me

Though you're living in another world

Throwing shadows upon earth

Oké, spannend, hier is de uitslag, maar eerst even wat commentaar op alle zes de verhalen.

Commentaar Verhalen competitie eerste ronde:

Verhaal skelanimal: Leuk bedacht en erg orgineel. Eerlijk gezegd vond ik het begin beter dan de rest, maar de rest was niet slecht. Waar je me voor gewaarschuwd had was helemaal niet waar, er zaten een paar kleine spellingsfoutjes in, maar bijna niks. Het einde ging wel opeens allemaal heel snel, maar goed bedacht. Sommige dingen waren wel een beetje vreemd, bijvoorbeeld dat ze niet gelijk naar de dokter moest, maar pas later. Je maakte wel goed gebruik van leestekens en ik snapte goed wat je probeerde te zeggen.

Verhaal Daniella’: De lengte van het verhaal was iets te kort. Je had maar een half A4tje. Ik zal er niet al teveel op letten voor de eerste ronde, maar omdat het zo kort was leek het erg op een samenvatting ipv een echt verhaal. Het verhaal dat je probeerde te vertellen en dus de verhaallijn was goed, alleen omdat je het zo kort gemaakt hebt is de rest van het verhaal een beetje verwaarloosd, als je doorgaat moet je daar in de volgende ronde een beetje op letten.

Verhaal SarahxLotte11: Je verhaal was lang genoeg en erg origineel, iets te origineel eigenlijk. Je laat zien dat je erg veel fantasie hebt en erg creatief bent, maar je verhaal heeft eigenlijk niets met de opdracht te maken. Het enige dat een beetje klopte met de opdracht is dat het haar eerste schooldag was, maar daar kwam je pas aan het eind achter. Ik vond de laatste alinea een beetje vreemd bij de rest van het verhaal en verwachtte nog wat meer tekst over het kettinkje. Verder maak je best wel veel spellingsfoutjes. Het verhaal was erg origineel, en je moet echt verdergaan met schrijven, maar het klopte gewoon niet met wat ik je gevraagd had om over te schrijven. Ik vond het wel grappig dat je je personage Kirsten genoemd heb, omdat ik zelf zo heet, maar dat verandert natuurlijk verder niks aan je score.

Verhaal Saartjuh!!!: Sterk verhaal, echt waar! De verhaallijn was zo mooi, en er zat een boodschap in je verhaal. Verder vindt ik dat je veel informatie hebt, je weet waar je over verteld. Quote: ‘Ik kijk door het raampje en zie Sumatra langzaam kleiner worden.’ Dat was de eerste zin waaraan ik zag dat je echt goed kon schrijven. Ik vind het erg leuk dat je ook een gedichtje in je verhaal gezet hebt, zo laat je zien dat je niet alleen goed kan schrijven, maar ook nog kan dichten. Omdat dit verhaal best lang was, had je ook de tijd om alles goed te beschrijven, wat bij sommige andere verhalen niet zo was. Je maakte wel een paar kleine spellingsfoutjes of foutjes in de zinsopbouw, (ik snap dat de zinnen van Soraya zo horen, maar een aantal andere zinnetjes klopte ook niet.)maar dat vindt ik bij zo’n goed verhaal niet zo erg. Soms was het wel een beetje verwarrend, omdat je telkens van eerste persoon veranderde. Maar op die kleine puntjes na was het echt goed!

Verhaal 90Evangeline09: Geweldig!!! Je had me gewaarschuwd dat het misschien te lang was, maar dat viel reuze mee. Er zaten veel enters in, dus daarom leek het alleen langer. Bovendien verveelde ik me geen moment toen ik het las en leek het veel minder, de tijd leek ineens veel sneller te gaan. Sterker nog. Vanaf het moment dat ze het liedje begon te spelen kreeg ik serieus kippenvel. En nu, terwijl ik dit schrijf heb ik dat nog steeds. Geweldig, awesome, great! Wat ik ook heel leuk vond is dat ik zelf graag naar Australië wil en dat ik bij dat liedje van Vanessa Carlton altijd aan iemand moet denken. (Aan wie is privé). Je hebt me met dit verhaal echt geraakt!

Verhaal Muppy: Goed verhaal! Professioneel gedaan met die proloog en epiloog. Ook de namen van de persoon vanaf wie je het las maakten het duidelijk en profesioneel. Af en toe was het een beetje rommelig, maar ik vindt het een behoorlijk orgineel idee om bij deze opdracht over TH te schrijven. Mizzi is ook een aparte naam die je niet snel vergeet en goed blijft hangen. Top! Let wel een beetje op tikfoutjes (want ik weet zeker dat het typfoutjes waren en geen spellingsfouten).

Omdat ik 20 verhalen verwacht had, en er maar 6 binnen gekregen heb, laat ik er maar één afvallen in plaats van drie. Alle verhalen waren goed, maar ik moet echt kiezen. Ik ben heel erg aan het *** tussen twee verhalen... Degene die NIET door is naar de volgende ronde, maar zeker door moet gaan met schrijven is...

*tromgeroffel*

Daniella’ Sorry, maar je verhaal was erg kort en een beetje verwaarloosd, daardoor kon ik niet echt je schrijfstijl zien en moet jij helaas afvallen.

Dat betekent dus dat:

skelanimal
SarahxLotte11
Saartjuh!!!
90Evangeline09
Muppy

door zijn naar de volgende ronde... Ik maak zometeen of morgen de volgende opdracht bekend. Gefeliciteert!

Éen van jullie verhalen vond ik echt van heel erg hoog niveau, alleen ik vindt het een beetje lullig om te zeggen van wie. Ze zal het waarschijnlijk wel tot de finale redden en ik heb al een beetje idee wie nog meer. Dat ligt natuurlijk wel aan waar jullie volgende ronde mee komen. Ik hoop dat jullie allemaal iets leuks, goeds en orgineels verzinnen!

Stockholm Collection and Valerie Aflalo [url=http://videodisc.tv/search.php?query=%ED%E0+%CA%E0%E2%EA%E0%E7%E5]íà Êàâêàçå[/url] kuku áðàöû [url=http://videodisc.tv/search.php?query=%28HD%29](HD)[/url] Goa Gill Àâòîáóñ